Wrzucanie zdjęć własnych dzieci do sieci stało się tak powszechne, że rzadko kto zastanawia się nad tym, czy to w ogóle bezpieczne. Zresztą, „dzielenie się” życiem maluchów zyskało nawet własną nazwę – sharenting. Z opublikowanego raportu „Sharenting po polsku” wynika, że aż 40 procent rodziców w Polsce wrzuca do internetu zdjęcia i filmy przedstawiające ich pociechy.
Cyfrowy ślad rośnie z każdym dniem
Kiedy maluch przychodzi na świat, jego cyfrowy profil często powstaje szybciej niż konto w banku. Rodzice chwalą się USG, pierwszym krokiem, uśmiechem nad kaszą i „śmieszną” miną w wannie. Statystyki pokazują, że do sieci trafia średnio 72 zdjęcia oraz 24 filmy z wizerunkiem dziecka rocznie. To spora paczka danych, nad którą dorośli tracą kontrolę, zanim ich podopieczni w ogóle nauczą się czytać.
Częstotliwość publikacji bywa bardzo wysoka. Z tych samych danych wynika, że 61 procent rodziców zamieszcza materiały o dzieciach raz w miesiącu lub częściej, a co piąty (21 procent) robi to przynajmniej raz w tygodniu. Dziecko staje się stałym elementem publicznego feedu, chociaż nikt nie pyta go o zdanie.
Kto tu rządzi, czyli złudzenie kontroli
Prawo do prywatności kojarzy nam się głównie z dorosłymi, ale dotyczy każdego człowieka od dnia narodzin. W praktyce jednak o cyfrowym wizerunku najmłodszych decydują wyłącznie dorośli. Aż 57 procent ankietowanych wprost deklaruje, że o prywatności dziecka w internecie decydują wyłącznie oni sami.
Zaledwie 25 procent rodziców zadaje sobie trud, by zapytać własne dziecko o zgodę przed udostępnieniem jego zdjęcia. Reszta zakłada, że maluch nie ma nic do powiedzenia albo że „przecież to nic złego”. Tymczasem publikowane materiały zostają w sieci na zawsze. Algorytmy uczą się twarzy dziecka, a zgromadzone dane mogą zostać wykorzystane w najmniej oczekiwanym momencie – na przykład przez oszustów generujących fałszywe profile lub wykorzystujących sztuczną inteligencję do tworzenia tak zwanych deepfake'ów.
Gdzie leży granica zdrowego rozsądku
Trudno oczekiwać, że rodzice całkowicie zrezygnują z pokazywania światu swojego szczęścia. Problem tkwi w formie i umiarze. Pokazywanie dziecka z tyłu, bez twarzy, albo w sytuacji, która nie narusza jego godności, to zupełnie coś innego niż wrzucanie nagrań z płaczu, kąpieli czy chorób. Zanim klikniesz „opublikuj”, warto zadać sobie pytanie, czy chciałbyś, aby Twoje własne kompromitujące zdjęcia z dzieciństwa oglądali wszyscy znajomi z pracy i przypadkowi przechodnie.
Jak oceniasz ten tekst?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz