Położenie między Europą, Azją a Bliskim Wschodem od zawsze dawało Turcji ogromne możliwości, ale też spora odpowiedzialność. W ostatnich miesiącach Ankary gra wyjątkowo ostro na międzynarodowej szachownicy, wykorzystując swoje unikalne położenie geostrategiczne. Zamiast biernie przyglądać się kryzysom, tureckie władze aktywnie naciskają na kluczowych partnerów, szukając nowych alternatyw gospodarczych i energetycznych.
Gaz z Rosji pod lupą i twarde żądania Ankary
Polityka energetyczna Turcji przechodzi wyraźne tąpnięcie. Jeszcze kilka lat temu Moskwa była absolutnym dominantem na tureckim rynku gazowym, jednak sytuacja szybko się zmienia. Minister energii i zasobów naturalnych Turcji Alparslan Bayraktar ogłosił 5 listopada 2026 roku, że kraj ten zażądał od Rosji znaczących zniżek na surowiec. Co więcej, Ankara zagroziła ograniczeniem zakupów na rzecz tańszych dostaw z innych kierunków.
Statystyki pokazują tę zmianę bardzo wyraźnie. W 2025 roku dostawy rosyjskiego gazu do Turcji spadły do 21,2 miliarda metrów sześciennych, co oznacza spadek o prawie 20 procent w porównaniu z 2021 rokiem. Tym samym udział Rosji w tureckim imporcie gazu skurczył się do około 37 procent. Wolne miejsca szybko zajmowani inni gracze.
Amerykański LNG i europejskie fundusze na zieloną transformację
Turcja nie polega już wyłącznie na rurach z północy. Dywersyfikacja źródeł dostaw stała się priorytetem. W 2025 roku Turcja zakupiła 9,19 miliarda metrów sześciennych amerykańskiego skroplonego gazu ziemnego (LNG), co sprawiło, że udział USA w tureckim imporcie surowca wzrósł do prawie 16 procent.
Równolegle Ankara zacieśnia relacje gospodarcze z Unią Europejską. 6 lutego 2026 roku komisarz UE do spraw rozszerzenia Marta Kos spotkała się w Ankarze z tureckimi ministrami. Wtedy też podpisano deklarację intencji dotyczącą pożyczek dla podmiotów gospodarczych w wysokości 200 milionów euro, które mają wesprzeć lokalną zieloną transformację. To czytelny sygnał, że obie strony szukają pól do współpracy gospodarczej pomimo dawnych napięć politycznych.
Bezpieczeństwo na Morzu Czarnym i rola mediatora
Poza gospodarką Turcja mocno angażuje się w sprawy bezpieczeństwa regionalnego, zwłaszcza w rejonie Morza Czarnego. Trwająca wojna bezpośrednio zagraża szlakom handlowym. Według danych Tureckiej Izby Handlu Morskiego od początku pełnoskalowej wojny do końca sierpnia 2026 roku zaatakowano 226 statków uznawanych za cywilne i handlowe. Sytuacja stała się szczególnie dramatyczna w 2026 roku, ponieważ aż do 70 procent tych uderzeń doszło w pierwszych ośmiu miesiącach roku.
Aby chronić transport i handlowców, w połowie września 2026 roku Turcja przedstawiła Rosji i Ukrainie specjalne memorandum. Dokument ma na celu wstrzymanie ataków na statki cywilne i handlowe oraz skuteczną ochronę transportu zboża. Turecka dyplomacja próbuje w ten sposób pozycjonować się jako niezastąpiony mediator między walczącymi stronami, dbając jednocześnie o własne interesy gospodarcze i bezpieczeństwo żeglugi.
Jak oceniasz ten tekst?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz