Kiedy w sklepach muzycznych zobaczysz czarny krążek, którego cena wynosi 100 zł, łatwo zadać sobie pytanie o zdrowy rozsądek. Przecież za te same pieniądze można mieć dostęp do miliona utworów w serwisie streamingowym przez kilka miesięcy. A jednak płyty winylowe od lat przeżywają renesans, który dla wielu osób jest całkowicie niezrozumiały. Kupują je nie tylko nostalgiczni fani starszych gatunków, ale też dwudziestolatki, które gramofon dostają w prezencie pod choinkę.
Skąd się wziął ten szum wokół czarnej płyty?
Rynek muzyczny przeorała cyfryzacja, a potem algorytmy, które podsuwają nam dokładnie to, czego chcemy słuchać, zanim sami sobie to uświadomimy. W tym świecie natychmiastowej dostępności winyl stał się czymś w rodzaju azylu. Zamiast bezmyślnie klikać w ekran telefonu, musisz wstać z kanapy, wyciągnąć płytę z koperty, delikatnie zdjąć z niej kurz i opuścić ramię gramofonu. To rytuał, który zmusza do skupienia na samej muzyce.
Trzeba też uczciwie oddać, że sprzęt przestał być luksusem dla audiofilów. Nowocześniejsze gramofony można kupić już za około 200 zł, co drastycznie obniżyło próg wejścia w ten świat. Nie potrzebujesz już wielkich wzmacniaczy i kolumn za tysiące złotych, żeby zacząć swoją przygodę z analogiem.
Mit idealnego brzmienia i czysta fizykat
Wielu zwolenników winyli twierdzi, że brzmią one „cieplej” niż pliki cyfrowe. Prawda bywa jednak bardziej prozaiczna i skomplikowana. Wszystko zależy od tego, jak nagrano dany krążek. Warto pamiętać, że początek lat 70. XX wieku to granica, przed którą wydane albumy jako oryginalne tłoczenia są w praktyce w pełni analogowymi płytami oznaczkowanymi w systemie jako AAA. Oznacza to, że cały proces od instrumentów do matrycy był czysto analogowy.
Sytuacja skomplikowała się w latach 80., kiedy wprowadzono system SPARS Code, który miał jas informować słuchaczy, jak nagrano dany krążek – czy użyto taśm analogowych, czy cyfrowych na różnych etapach produkcji (oznaczenia typu ADD czy DDD). Dziś wiele nowych reedycji jest po prostu zgrywem z plików cyfrowych wypalonym na winylu. Płacenie około 100 zł za płytę, która powstała z pliku MP3 lub bezstratnego FLAC-a, dla wielu pragmatycznych osób mija się z celem.
Czy kupowanie winyli ma jeszcze jakikolwiek sens?
Odpowiedź zależy od tego, czego szukasz w muzyce. Jeśli zależy Ci wyłącznie na wygodzie i krystalicznie czystym dźwięku bez trzasków i pyłków, winyl szybko Cię zmęczy. To droga i kapryśna technologia, która wymaga dbałości o igłę, czyszczenia płyt i odpowiedniego przechowywania kolekcji.
Jeśli jednak traktujesz muzykę jak doświadczenie, a nie tło do sprzątania mieszkania, analogowy boom ma jak najbardziej głęboki sens. Płyta winylowa daje fizyczny kontakt z artystą – ma piękną okładkę, wkładkę z tekstami, a przede wszystkim zmusza do odsłuchania całego albumu od deski do deski, zamiast skakania po singlach co dwie minuty.
Jak oceniasz ten tekst?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz