Cyfrowy sobowtór przestaje być motywem rodem z filmów science-fiction. Jeszcze kilka lat temu wizja skopiowania czyjejś osobowości do komputera wydawała się czystą abstrakcją, ale dziś technologia ta wchodzi w fazę praktycznych zastosowań. Naukowcy ze Stanford oraz Google DeepMind przeprowadzili badania, z których wynika, że stworzony przez nich agent symulacyjny potrafi odzwierciedlić wartości i preferencje użytkownika z dokładnością wynoszącą 85 procent.
Jak powstaje cyfrowy sobowtór?
Cały proces nie wymaga wielotygodniowych badań ani skomplikowanych procedur psychologicznych. Okazuje się, że wystarczy zaledwie 2 godziny rozmowy z użytkownikiem, aby system zebrał wystarczająco dużo danych na temat jego sposobu myślenia, reakcji na bodźce, poglądów oraz codziennych nawyków. Algorytmy analizują język, ton wypowiedzi oraz podejmowane decyzje, budując wirtualną replikę osobowości.
Taki model nie jest zwykłym chatbotem, który odpowiada na pytania według ogólnych reguł z internetu. To system uczący się konkretnego człowieka. Dzięki temu potrafi przewidzieć, jak zachowamy się w danej sytuacji, co byśmy kupili, jakie decyzje finansowe podjęlibyśmy w stresie albo jakiej odpowiedzi udzielilibyśmy na konkretnego maila.
Zastosowania w codziennym życiu i biznesie
Możliwości wykorzystania osobistych modeli sztucznej inteligencji są ogromne i obejmują wiele dziedzin życia. W świecie biznesu menedżerowie mogą korzystać ze swoich sobowtórów, aby wstępnie przefiltrować setki wiadomości, odrzucić mniej ważne oferty czy nawet wstępnie wynegocjować warunki prostych umów, bazując na wytycznych właściciela.
Kolejnym obszarem jest edukacja i rozwój osobisty. Cyfrowy sobowtór może działać jak „lustro”, pokazując nam nasze własne błędy poznawcze, schematy zachowań czy nawyki utrudniające osiąganie celów. Skoro algorytm zna nasze mocne i słabe strony, może podpowiedzieć, nad czym warto popracować, albo ostrzec przed podjęciem pochopnej decyzji.
Zdrowie, medycyna i opieka nad bliskimi
Bardzo obiecująco wygląda wykorzystanie tej technologii w medycynie, zwłaszcza w psychiatrii i geriatrii. Osobiste modele AI mogą pomóc w monitorowaniu stanu psychicznego pacjentów, wychwytując subtelne zmiany w sposobie komunikacji, które mogą świadczyć o pogorszeniu nastroju czy zbliżającym się kryzysie. Z kolei w przypadku osób starszych lub chorych na demencję, wirtualne kopie mogą służyć jako narzędzie wspierające terapię wspom wspomnień.
Granice prywatności i etika
Tak potężne narzędzie rodzi jednak poważne pytania o bezpieczeństwo danych. Powierzenie sztucznej inteligencji pełnej wiedzy o naszych poglądach, słabościach i prywatnych preferencjach wiąże się z ogromnym ryzykiem. Kto będzie miał dostęp do tych informacji? Gdzie będą przechowywane profile osobowościowe? Odpowiedzi na te pytania zadecydują o tym, czy cyfrowy sobowtór stanie się użytecznym narzędziem, czy zagrożeniem dla naszej prywatności.
Jak oceniasz ten tekst?
Dziękujemy!




Dodaj komentarz